Droom van Deen komt uit met deelname aan Dakar: ‘Ik wil laten zien dat je met één been alles kunt bereiken’

05 januari 2026

De Brabantse motorcrosser Deen Munsters (26) deed in oktober iets uitzonderlijks. Hij reed de Rallye du Maroc uit met een gebroken schouder én op één been. Dit was nog maar het voorproefje voor zijn ultieme droom: de Dakar Rally. 

Als Deen Munsters in januari 2027 aan de start van de Dakar Rally staat, zullen de afgelopen tien jaar door zijn hoofd schieten. De twintiger uit Ammerzoden, geboren in Den Bosch, zat van jongs af aan al op de motor. "Mijn opa woonde aan de bosrand. Als ik op zondagochtend bij hem was en de motoren de bossen in zag gaan, dacht ik: dat wil ik ook." Zo geschiedde. Toen hij 11 werd, kreeg hij van zijn vader z'n eerste crossmotor. "Daarmee was het hek van de dam." Hij legde in het weiland bij zijn huis een complete crossbaan aan. Daar was hij zomers lang van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat op bezig. "Zolang het een motor en wielen heeft en snel gaat, vind ik het fantastisch. Ik denk dan nergens anders aan."


De liefde voor motoren ziet er al vroeg in bij Deen. 

18 operaties
Hij genoot van het motorcrossen. Die ene ochtend op zijn zestiende zette zijn leven compleet op z’n kop. Deen reed op zijn scooter naar school. Niks aan de hand, een dag zoals alle andere. "Tot ik moest uitwijken voor een auto. Daar schrok ik zo van, dat ik tegen een paal reed. Mijn linkerbeen bleef achter mijn scooter hangen, waardoor ik mijn hele knie verdraaide." De uren daarna maakte hij nauwelijks mee. Een ambulance bracht hem naar het ziekenhuis.

Hij werd wakker op de Intensive Care na een operatie van 9,5 uur. Zijn been bleek niet gebroken, het was erger dan dat. De doorbloeding liep niet goed meer. Wat hij zag en hoorde, waren een been dat helemaal open lag en allerlei piepende en brommende apparaten en pompen. Achttien operaties, drieënhalve maand in een ander ziekenhuis en een flinke koorts na een infectie verder mocht hij naar huis. Helaas met maar één been. "Dat was best wel heftig", zegt hij nu, met gevoel voor understatement. "Toen ik hoorde dat mijn been eraf moest, draaide ik in eerste instantie door. Ik dacht: wat moet ik nu met mijn leven? Ik moest weten of ik ooit nog kon motorcrossen. Ik was de hele nacht bezig met alles lezen wat ik online kon vinden. Uiteindelijk las ik dat het essentieel was om geen boven-, maar alleen een onderbeenprothese te krijgen. Dat lukte gelukkig.”

Drie jaar sparen
De fonkelende ster aan de horizon, zijn terugkeer op de motor, verdedigde hem tegen een mentale inzinking. Deen leerde leven met één been en wachtte geduldig tot hij 21 werd. Op die leeftijd kon hij beginnen met motorlessen op een speciale rijschool in Assen. "Ik heb in de jaren daarvoor hard gewerkt om dat te kunnen betalen. Het was drie keer zo duur als een normaal motorrijbewijs, daarnaast moest ik onder meer een motor laten aanpassen en had ik allerlei licenties nodig. Ik was zo 20.000 euro verder." Hij werkte vervolgens jarenlang aan zijn samenwerking met dit nieuwe voertuig. "Ik moest weer vertrouwen krijgen, anders zou ik alleen maar vallen." Dat deed hij in het begin vaak. "Ik lag vijf keer per dag op de grond en brak van alles. Maar hoe meer je rijdt, hoe beter je wordt." Bang was hij nooit, ondanks al die duikelingen. “Als ik iets eng vind, doe ik het één keer en dan ben ik de volgende keer niet meer bang.”

Deen traint veel en hard voor zijn droom: de Dakar uitrijden met één been

Op de foto
Op het moment van spreken is Deen net teruggekeerd uit Marokko. Daar beleefde hij een mijlpaal: hij stond voor het eerst weer aan de start van een meerdaagse offroad race, een rally. "Ik vond het onwerkelijk. Het was me gelukt. Ik dacht terug aan de afgelopen jaren. Mijn vader zei tegen me: 'Deen, je hebt dit allemaal zelf voor elkaar gekregen. Wees daar maar trots op.'" Hij merkte hoe bijzonder zijn prestatie was. "Je kunt wereldwijd geen starthek vullen met crossers die één been hebben. In de rallywereld ben ik zelfs de enige. Iedereen vond het fantastisch. De organisatie, andere teams en toeschouwers stonden versteld en applaudisseerden voor me. Ze wilden zelfs met me op de foto.”

De rally duurde vijf dagen. Op dag vier viel Deen van een duin, net over de top. "Ik zat met mijn prothese vast onder de motor. De eerstvolgende auto kwam er met volle snelheid aan. Ik was bang dat die op me zou landen. Gelukkig kwam precies op tijd iemand me helpen. Maar ik was toen natuurlijk wel even bang." Hij brak bij die val zijn schouder. "Toch reed ik ook de laatste dag nog. Ik voelde niet zoveel. Door de adrenaline en doordat ik die week op paracetamol leefde. Ik was namelijk al vaker gevallen.”

Deen in actie tijdens de meerdaagse rally in Marokko.

Dakar
Volgens de dokters moet hij nu zes weken in een mitella. "Maar ik denk dat die over twee weken wel weer uit kan." De rally in Marokko was belangrijk om kwalificatiepunten te halen voor Dakar. Dat is gelukt. Nu gaat de voorbereiding op de Dakar Rally verder. "De grootste uitdaging is om het budget bij elkaar te krijgen. Ik heb zo’n anderhalve ton nodig. Voor speciale sportprotheses, om rally’s in het buitenland te rijden, voor het startgeld van de Dakar Rally, een plek in een professioneel team en om op trainingskampen te gaan. In Nederland kan ik niet zo goed trainen voor een rally." Daarnaast moet hij heel, heel, heel fit zijn. "De Dakar Rally duurt niet vijf dagen zoals die in Marokko, maar twee weken. Daar moet je 100, zo niet 200 procent fit voor zijn." Het doel is om hem uit te rijden. "Ik wil laten zien dat je met één been ook alles kunt bereiken. Dat een handicap geen beperking hoeft te zijn. Als je iets in je hoofd hebt, moet je ervoor gaan."