Stephen de Vries keert als Iers wielrenner terug op WK in Apeldoorn

In 2015 werd tandemwielrenner Stephen de Vries namens Nederland wereldkampioen in Apeldoorn. Elf jaar later keert hij terug op dezelfde baan, maar dit keer rijdt hij voor Ierland. Van 29 oktober tot en met 1 november komt hij in actie tijdens het WK Parabaanwielrennen. Met zijn nieuwe piloot Harvey Barnes hoopt hij opnieuw mee te strijden om de medailles.

Stephen woont in Gouda en is fulltime wielrenner. Dat wielrennen uiteindelijk zijn beroep zou worden, had hij vroeger niet verwacht. Op tweejarige leeftijd kreeg Stephen netvlieskanker, waardoor hij één oog verloor. Met zijn andere oog heeft hij nog zeven procent zicht. Lange tijd kon hij zelfstandig fietsen. Tijdens vakanties merkte hij dat hij opvallend gemakkelijk bergen op reed. "Ik kwam best goed omhoog en was behoorlijk fit. Toen dacht ik: misschien ben ik hier wel goed in." Hij meldde zich aan bij een wielervereniging en werd al snel getest door een paralympische coach. Die zag zijn talent en wilde met hem aan de slag. In 2013 sloot Stephen aan bij de Nederlandse selectie. Een jaar later reed hij zijn eerste wereldkampioenschap.

Wereldkampioen met Patrick Bos

In 2015 beleefde Stephen zijn eerste grote succes. Samen met piloot Patrick Bos werd hij in Apeldoorn wereldkampioen op de achtervolging. Opvallend genoeg was hun samenwerking aanvankelijk helemaal niet bedoeld als vaste combinatie. "We zouden met verschillende piloten testen. Eigenlijk zou ik met Teun Mulder gaan rijden, maar in de tussentijd kwam ik bij Patrick op de tandem terecht. Opeens reden we ontzettend hard op de achtervolging, terwijl we daar niet eens specifiek voor trainden." Het duo besloot samen verder te gaan en pakte verrassend de wereldtitel. Een jaar later volgde brons op de Paralympische Spelen in Rio de Janeiro.

Na die Spelen veranderde er veel. Patrick Bos ging verder als piloot van Tristan Bangma en door verschillende wisselingen kreeg hij niet meer de kansen waarop hij had gehoopt. "Ik was pas twintig toen ik mijn eerste Paralympische Spelen reed. Ik dacht dat er daarna nog veel meer mogelijk zou zijn. Daarom vond ik het jammer dat die kansen uiteindelijk niet kwamen."

Een nieuw avontuur voor Ierland

De afgelopen jaren kwam Stephens carrière op een lager pitje te staan, totdat de Ierse wielerbond contact met hem opnam. Omdat zijn moeder Iers is, kon hij ook voor Ierland uitkomen. De bond presenteerde hem een plan om opnieuw op het hoogste niveau te gaan wielrennen. "Ik dacht: ik ga er spijt van krijgen als ik het niet nog een keer probeer. Het is ook een mooi verhaal. Het eerste deel van mijn carrière reed ik voor mijn vaderland en nu wil ik het voor mijn moederland afmaken."

Bij de Ierse selectie vormt Stephen tegenwoordig een tandem met Harvey Barnes, een ervaren Ierse baanwielrenner. Samen richten ze zich vooral op de sprintonderdelen. "Harvey is een van de beste baanrenners van Ierland. We hebben nu een heel sterke combinatie, maar we zijn nog volop bezig om beter te worden." Die samenwerking vraagt veel trainingstijd. Stephen traint regelmatig zelfstandig in Nederland, maar voor het technische werk op de tandem moet hij samen met Harvey de baan op. Omdat Ierland momenteel nog geen eigen indoorwielerbaan heeft, reist de selectie daarvoor vaak naar het buitenland. In Dublin wordt inmiddels een nieuwe wielerbaan gebouwd, die naar verwachting volgend jaar klaar is. Stephen overweegt zelfs om naar Ierland te verhuizen, zodat hij vaker met Harvey kan trainen.

Met 70 kilometer per uur over de wielerbaan

Stephen voelt zich het meest thuis op de korte afstanden. Bij de sprint op de tandem bereiken hij en Harvey snelheden van bijna 70 kilometer per uur. Dat vraagt om vertrouwen in elkaar. "Als je gaat nadenken over wat er allemaal mis kan gaan, kun je beter iets anders gaan doen. Ik ben weleens gevallen door een lekke band, maar daar moet je tijdens een wedstrijd niet mee bezig zijn. Ik heb heel veel vertrouwen in Harvey."

Tijdens het WK in Apeldoorn komt Stephen uit op de kilometer tijdrit, de sprint en de teamsprint. Vooral op de sprint heeft hij hoge verwachtingen. "Ons doel is een plek bij de beste vijf. Als we op het podium komen, is dat een bonus. We verbeteren nog iedere keer dat we samen op de tandem zitten, dus we zijn nog lang niet op ons topniveau." De terugkeer naar Apeldoorn maakt het WK extra bijzonder. "Ik ben op die baan al eens wereldkampioen geworden. Om daar nu voor Ierland terug te komen, lijkt me echt heel gaaf. Ook om weer bekende gezichten te zien."

Alles gericht op paralympisch goud

Hoewel Stephen al een wereldtitel en een paralympische medaille op zak heeft, voelt zijn carrière voor hem nog niet compleet. Hij wil nog één keer alles uit zijn sport halen en richt zich volledig op de Paralympische Spelen van Los Angeles in 2028. "Ik wil echt een gouden medaille halen. Dat is waar ik alles voor doe. Zoals ik het nu voor me zie, willen we dit jaar bij de beste vijf eindigen, volgend jaar bij de beste drie en dan in Los Angeles goud pakken."

Met zijn dertig jaar denkt Stephen bovendien dat hij nog voldoende jaren op topniveau mee kan. Naast zijn sport geeft hij af en toe trainingen en lezingen. Ook de komende jaren wil hij zijn ervaringen graag met anderen delen. "Ik vind het mooi om mijn verhaal te vertellen en mensen te laten zien wat er allemaal mogelijk is. Als ik anderen daarmee kan inspireren om hun eigen doelen na te jagen, dan doe ik dat graag."