Direct door naar content
Katy: "Trampolinespringen is voor mij veel meer dan een sport" afbeelding nieuwsbericht

Katy: "Trampolinespringen is voor mij veel meer dan een sport"

13 maart 2018

Katy Baker is geboren met het scimitair syndroom. Dat is een zeldzame longaandoening waarbij de bloedvaten het bloed vanuit de longen niet afvoert naar het hart, maar naar de onderste holle ader. In ernstige gevallen kan dat leiden tot hartfalen. Dat weerhoudt Katy er echter niet van om mee te doen met het trampolinespringteam van haar universiteit. 

“Het leven voor lief nemen is voor mij geen optie”, schrijft Katy (links op de foto). “Ik ging van ziekenhuis na ziekenhuis nadat artsen ontdekten dat ik een zeldzame long- en hartaandoening heb sinds ik drie maanden oud was. Ik weet hoe het is als je geen controle hebt over je ziekte en dus ook niet kan controleren hoe je je per dag voelt. 

Ik zit in het trampolinespringteam van mijn universiteit en vind het geweldig. Trampolinespringen eist z’n tol op het menselijk lichaam en met maar één functionerende long is het voor mij extreem moeilijk. Maar ook al is het voor mij extreem moeilijk en heb ik hulp nodig van mijn teamgenoten: no way dat ik niet meedoe met wedstrijden en niet het meest haal uit het leven dat me gegeven is. Trampolinespringen betekent zoveel voor me - veel meer dan anderen zich kunnen voorstellen. 

Ik weet dat het gek klinkt. Ik spring op een trampoline, volg een routine en ben klaar. Maar voor mij betekent het dat mijn lichaam me laat doen waar ik van geniet. Als ik weer medische onderzoeken moet ondergaan, ziekenhuizen bezoek en geconfronteerd wordt met mijn diagnose, herinner ik me weer waarom ik mezelf dwing te presteren. Ik raak emotioneel als ik van de trampoline stap en mijn teamgenoten zie. Ik ben zo trots dat ik aan dit soort dingen mee kan doen en mijn ziekte niet mijn leven heeft overgenomen. 

Ik heb dit niet alleen bereikt voor mezelf, maar ook voor anderen die uitdagingen onder ogen moeten komen en voor de mensen in mijn leven. Zoals de twee andere meiden die ik ken met scimitar syndroom, mijn familie, mijn vrienden die me door de moeilijke tijden hebben gesleept en de geweldige artsen en verpleegkundigen die voor me zorgen en letterlijk m’n leven redden. Door trampolinespringen kan ik mijn leven ten volste leven. Dat is mijn manier van dankjewel zeggen.”

Bron: The Mighty

×