E.D.S.ther gaat voor vijf wereldpodia in zes maanden

Wie Esther de Roo ziet trainen, ziet een sterke atleet. Iemand die twee keer per dag sport en vorig jaar wereldkampioen Hyrox werd in haar Adaptive Divisie. Dat beeld klopt. Alleen zie je dan niet wat er nodig is om daar te staan.

In de sportwereld kennen veel mensen haar als E.D.S.ther. Esther heeft Ehlers-Danlos, een bindweefselaandoening waar ze pas op haar 31e achter kwam. Later kreeg ze ook de spierziekte Neuralgische Amyotrofie erbij. En door tromboses liep ze schade op aan haar rechterbeen. Sport is voor haar geen extraatje naast het leven. Sport is wat haar lichaam nodig heeft om te blijven functioneren.

“Als ik echt een paar dagen niks doe, ga ik al achteruit.” Rust nemen klinkt logisch als je lichaam pijn doet. Bij Esther werkt het anders. “Ik kan de trainingsload wel minder maken. Maar het is voor mij echt belangrijk om gewoon elke dag te blijven bewegen.”

CrossFit is de basis

Esther deed meerdere revalidatietrajecten. Daar kreeg ze vooral te horen dat ze rustig aan moest doen en haar energie moest bewaken. Alleen werd ze daar niet beter van. “Ik was de hoop helemaal verloren na al mijn mislukte revalidaties. Ik was het vertrouwen in mijn lichaam helemaal kwijt. Ik had ook bewegingsangst ontwikkeld.”

Dertien jaar geleden kwam ze bij CrossFit Gymert terecht. Eerst nog buiten de gewone les, omdat meedoen in de groep nog niet ging. “Ik lag op de bank of in mijn bed en deed één uur in de week CrossFit.” Dat ene uur werd langzaam meer. Na anderhalf jaar mocht ze meedoen met de gewone lessen. Daarna bouwde ze door, met periodes waarin ze door haar aandoeningen en tromboses weer opnieuw moest beginnen.

“Ik heb inmiddels vijf keer weer vanaf nul moeten beginnen.” Toch bleef CrossFit haar basis. Eerst om beter te functioneren in het dagelijks leven. Daarna om sterker te worden. Later kwamen de wedstrijden. Vorig jaar werd Esther wereldkampioen Hyrox in haar Adaptive Divisie. Nu wil ze in één seizoen vijf wereldpodia halen.

Vijf wereldpodia in zes maanden

Esther gaat voor de Adaptive Grand Slam: vijf wereldpodia in zes maanden. De eerste stap is al gezet. In Londen won ze het EK Hyrox. Dus eén gehad, nog vier te gaan. In Stockholm verdedigt Esther haar wereldtitel op het WK Hyrox. Daarna wacht in Waregem het EK Weightlifting. In Californië staat The CrossFit Games op de agenda. Ze sluit haar reeks af in Athene, waar ze meedoet aan het WK Weightlifting.

Dat klinkt als een strak uitgedacht plan, maar zo begon het niet. Esther schreef zich in voor wedstrijden die haar uitdaagden. Pas later viel op hoe bijzonder het was dat ze in één seizoen op zo veel grote podia zou staan. “Zonder het zelf gerealiseerd te hebben, dacht ik: het is eigenlijk wel heel bijzonder dat ik dit kan doen.” CrossFit maakt die combinatie mogelijk. Door die brede basis kan Esther schakelen tussen Hyrox, gewichtheffen en CrossFit zonder telkens helemaal opnieuw te hoeven beginnen. Over winnen is Esther duidelijk. Ze wil die podia halen en ze wil bovenaan staan. Tegelijk weet ze dat haar lichaam niet altijd doet wat ze plant. “Als je adaptive aan het leven bent, weet je nooit wat er op je pad is. En dat je elke dag weer blij mag zijn dat je er gewoon staat.”

Haar eigen race

De Grand Slam is voor Esther meer dan een wedstrijdreeks. Ze wil laten zien dat een diagnose niet automatisch betekent dat sport kleiner moet worden. “Je krijgt een diagnose, welke dan ook. En daar wordt je vaak een negatief beeld voorgehouden van wat kan je allemaal niet meer doen.” Esther kent dat verhaal. Met haar Grand Slam wil ze juist laten zien dat er ook een andere route kan zijn. Een route waarin sport niet verdwijnt, maar opnieuw wordt opgebouwd op een manier die bij je lichaam past.

Wat je niet ziet op sociale media

“Op sociale media zien mensen vooral een fitte atleet in de sportschool. Wat ze niet zien, is de keerzijde.” Die keerzijde is dat Esther haar dagen strak moet indelen om te kunnen blijven trainen. Thuis vraagt dat veel afstemming. “In ons gezin is alles gericht op mijn gezondheid.” Haar partner Mike speelt daar een grote rol in. Hij helpt haar om trainingen aan te passen aan wat haar lichaam die dag aankan. Een vast schema werkt voor Esther niet, omdat geen dag hetzelfde voelt.

Financiële steun blijft nodig

Omdat Esther geen paralympische sport doet, heeft ze geen status waarmee veel kosten worden gedekt. Daardoor moet ze haar Grand Slam grotendeels zelf betalen. “We hebben gewoon geen status. Dus alles moet uit eigen zak komen.” Esther zoekt daarom samenwerking met bedrijven en kan ook individuele steun erg goed gebruiken.

Meer informatie en steunmogelijkheden vind je op edsther.com.

Haar boodschap aan anderen met een beperking of chronische ziekte is direct: “Als ik het kan, kan jij het ook.”